Štampa 

Piše: Duško JOVANOVIĆ, poslanik u Skupštini RCG (utorak, 15. jun 1999. godine "DAN")

Vlada Republike Crne Gore donijela je Uredbe o radnoj obavezi istog dana kada je u Skupštini RCG usvojena Rezolucija za koju su glasale sve parlamentarne stranke. 
Rezolucija je, u najkraćem značila, da svi državni organi, profesionalno i odgovorno rade svoj posao, po Ustavu i zakonu. 


Vladine Uredbe o radnoj obavezi pokazale su neiskrenost koalicije DŽB u crnogorskom parlamentu, jer su morali znati, i znali su, da se u vrijeme pripremanja rezolucije, a u čemu su i oni aktivno učestvovali pripremaju i normativna akta koja su u suprotnosti, odnosno predstavljaju kršenje te iste rezolucije. 

Uredbe o radnoj obavezi su donesene sa samo jednim ciljem: da se uspori mobilizacija i popuna ratnih jedinica, i tako oslabi vatrena i ukupna odbrambena moć Druge armije i Ratne mornarice. 
Dužnost Vojske Jugoslavije je da radi po Ustavu i zakonu, odnosno u uslovima neposredne ratne opasnosti, a odmah zatim i ratnog stanja, izvrši hitnu mobilizaciju a sve to shodno naređenjima Vrhovne komande. Na tom legitimnom i časnom putu, najveća prepreka Vojsci Jugoslavije bili su sramni potezi aktuelne crnogorske vlasti, a jedan od najsramnijih svakako i donošenje, a zatim i istrajavanje na sprovođenju Uredbi o radnoj obavezi. 
Po hitnom postupku aktivisti bolježivotne koalicije rade. Po hitnom postupku 
odštampano je na desetine hiljada rješenja o uvođenju radne obaveze. Prijeti se gubljenjem posla ukoliko se radnici odmah ne jave na posao. 
Pozivi se šalju i onim radnicima za koje se zna da su sve već ranije odazvali na poziv Vojske Jugoslavije. 
Radna obaveza se uvodi i u preduzećima u ugostiteljstvu, trgovini i turizmu. Puno privatnih preduzetnika slijedi poteze Vlade, pa i oni uvode radne obaveze. 
Pozivi se šalju radnicima čija preduzeća ne rade, a oni se po više godina nalaze na prinudnim odmorima, naravno bez dinara plate. 
Crnogorski režim želi svjesno izazvati dilemu kod dijela građanstva vezano za prioritet obaveze, da li je to vojna ili radna, iako Zakon o odbrani uopšte to ne dovodi u pitanje. 
U uslovima neposredne ratne opasnosti i ratnog stanja odbrana otadžbine i odaziv na poziv Vojske Jugoslavije predstavlja apsolutni prioritet. 
Međutim, uz žestoku antiarmijsku medijsku kampanju, koja traje sve do danas, te aktivnosti stvaraju zabunu i dileme kod građanstva. 
Na pritisak u prvom redu SNP-a, ali i čitave patriotske javnosti, crnogorski režim je primoran da omekša stav oko radne obaveze, što sa velikim zakašnjenjem, i prilično nevoljno saopštava Filip Vujanović. 
Međutim, vjerovatno u dogovoru, jedno izjavljuje predsjednik Vlade, a sasvim suprotno njegovi ministri. 
Ministar pravde u svom pismu predsjednicima opština broj 07-1369- 2 od 9. aprila 1999. godine, dakle, petnaestak dana nakon donošenja uredbi, daje uputstvo za ponašanje, u kojem se, između ostalog kaže: 
"Vlada podsjeća na svoj raniji stav da niko od zaposlenih u jedinicama lokalne samouprave ne može biti oslobođen radne obaveze, ali takođe ističe da se svakom službeniku, i radniku u javnoj ustanovi, čiji je osnivač opština KOJI ŽELI da se odazove vojnom pozivu to omogući, bez ikakvih pravnih posljedica koje proizlaze iz kršenja utvrđene radne obaveze". 
U rješenjima o uvođenju radne obaveze, koja su radnicima lično uručivana, stajalo je da će ukoliko ne postupe po rješenju izgubiti posao, iako se zna da to po zakonu nije moguće, a petnaest dana poslije toga ministar pokušava da omekša vladinu bruku. 
Ko je on da ustvrdi, i preporuči predsjednicima opština da se onima KOJI ŽELE da se odazovu vojnom pozivu, to i omogući. 
Kako ministru pravde patriotizam nije jača strana, treba ga podsjetiti na zakon. U njemu nema, vezano za odbranu zemlje ni želje ni volje. Tu se radi o precizno definisanim obavezama, i propisanom postupku, ukoliko se neko vojnom pozivu ne odazove. 
Predsjednicima opština je dalje rečeno, da niko ne može biti oslobođen radne obaveze, iako bi trebalo da se zna, da su svi oslobođeni radne obaveze onog trenutka kada prime vojni poziv. 
U uputstvu predsjednicima opština dalje se kaže: 
"Zaposleni KOJI ŽELE da izvršavaju radnu obavezu, a šalje im se vojni poziv, biće zaštićeni od strane nadležnih organa Republike Crne Gore". 
Nema objašnjenja, koji su to državni organi RCG koji štite prekršioce zakona, odnosno one koje se nijesu odazvali vojnom pozivu. 
Vjerovatno se mislilo na Ministarstvo unutrašnjih poslova, gdje su takva lica bila dobrodošla u rezervni sastav, izdavane im potvrde sa retroaktivnim datumima stupanja u službu, kako bi kod vojnih pravosudnih organa, izdejstvovali oslobođenje od krivičnog gonjenja. 
Na kraju ministar pravde zatraži da bude obaviješten ukoliko vojni organi budu vršili bilo kakav pritisak, prinudno odvođenje na primjer, kako bi preduzeo odgovarajuće mjere. 
Ostavljena je dilema, i otvoreno pitanje, na koje se to mjere mislilo, bilo bi poželjno dodatno pojašnjenje istoga autora. 
Na veliku žalost aktuelne crnogorske vlasti, i pored njenih očiglednih destruktivnih aktivnosti, mobilizacija vojske je uspješno izvršena, jedinice vojske su popunjene i sačuvan je suverenitet i teritorijalni integritet Savezne Republike Jugoslavije, a vojna pomoć agresoru od strane zvanične Crne Gore, kroz opstrukciju ove časne, patriotske, ali i zakonske obaveze je propala.